Niedzielne kazanie   
II Niedziela Wielkiego Postu, rok A 12 marca 2017 r.
Dodano dnia 13.03.2017 08:35
Rdz 12,1-4; 2 Tm 1,8-10; Mt 17,1-9

______________________________________

Wejść na górę przemienienia


Chcemy zatrzymać niezwykłe i miłe dla nas chwile życia; zapisać, sfotografować. Tak chciał św. Piotr na górze Tabor. „Postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza." To pierwsza jego reakcja na to, co stało się z Jezusem podczas modlitwy i pojawienie się osób nie z tego świata: „twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło". Początek fascynacji zamienił się jednak w wielki strach, kiedy ogarnął ich dziwny obłok i odezwał się głos z nieba: „upadli na twarz i bardzo się zlękli". Przestrachu raczej nie chcieli utrwalać. Dlatego był potrzebny głos, ale wcześniej obecność a nawet dotyk Jezusa wraz ze słowami, tak często padającymi w Biblii: „Nie bójcie się".

Trzej apostołowie doświadczyli przez chwilę nieba, prawdy o tym kim jest ich Mistrz, co mówi o Nim Ojciec, co się z Nim stanie, dokąd idź i co potem, po wszystkim - po zmartwychwstaniu Jezusa badź czynić: bądź o tym opowiadać.

Dlaczego w Wielki Poście czytamy ten fragment? Bo jest wielki związek góry Tabor z gór± Golgoty. W życiu Jezusa i w naszym życiu. Jezus podczas modlitwy doświadczał zawsze miłości Ojca, obecności Ducha Świętego, aby iść i znaleźć ostatniego z ostatnich - grzesznika, człowieka słabego - mnie, który już Ojca przestał szukać z całego serca, który się często zniechęca, który zbudował sobie swoją górę, na której czuje się bezpiecznie po swojemu - nawet jeśli do uśmierzenia bólu na tej górze służą nam narkotyki, alkohol, jedzenie, seks, sprzedawanie i kupowanie, itp. - wmawiamy sobie, że tak lepiej, nie chcemy ryzykować, wsłuchiwać się „w głos z nieba". Tak, to jest ryzykowne, niebezpieczne, można zostać poprowadzonym przedziwnymi ścieżkami i być zmęczonym-umęczonym jak Jezus.

Modlitwa to droga, którą powinniśmy ruszyć w Wielkim Poście jak kiedyś ruszył Abraham. Wszystko zostawił szedł w nieznane, nie przestając słuchać. Taki jest początek nowego etapu historii ludzkości, o której mówi Bóg: „przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi". Te słowa dotyczą odważnego Abrahama, posłusznego Jezusa, radosnych i przestraszonych na razie: Piotra, Jakuba i Jana oraz... każdego z nas.

Co przeszkadza nam w modlitwie? Co nas od niej odciąga? Co z niej tak szybko nas „wyrzuca"? Odpowiedź szczera jest nam bardzo potrzebna. Chodzi o przemianę-przemienienie, które jest błogosławieństwem dla nas i dla ludzi obok nas.

Przez ostanie dni czytałem książkę o. W. Stinissena „Droga modlitwy wewnętrznej". Szczególnie uderzyły mnie słowa (jeśli uderzyły mnie to znaczy, że nie muszą kogoś innego), w których odkrywa to, co przeszkadza nam w dojrzewaniu do modlitwy kontemplacji, czyli spokojnego, z wiarą, wpatrywania, wsłuchiwania się w Oblicze Jezusa. Kiedy nie oddajemy się w pełni Bogu, trzymamy „dwie sroki za ogon" - służymy Bogu i sobie, mamy serce podzielone, styranizowane pracą, działaniem, „przejmujemy" kontrolę nad życiem. Nie ma wtedy mowy o „traceniu czasu" na modlitwę, a przecież nie jesteśmy Bogiem! Trzymamy więc coś dla siebie, modlitwa jest wtedy ciemnością. Trzeba podjąć decyzję oddania się Bogu wraz z wszystkim czym jestem i co mam. Jeśli mimo oddawania się Panu, mamy problemy z koncentracją trzeba zapytać czy nie za dużo mamy bodźców na własne życzenie... Modlitwa to wołanie z głębi nas i jednocześnie nie z tego świata... nie da się wytrwać na niej z kolejna porcję nowych reklam, stoiskiem pełnych ciuchów i wrażeń bez których już może nie potrafimy żyć. Żyj uważnie, świadomie, ucz się skupienia: jak szyjesz to szyj, jak jesz to jedz... Bóg może nawiedzić Cię wszędzie, ale szczególnie wtedy, jak Jemu oddajesz inicjatywę działania i po prostu jesteś... pomimo wszystko.

Siostry Klaryski (zakon kontemplacyjny) modlą się wspólnie około siedem godzin dziennie.
Byłem w jednym z klasztorów. Spokój i pokój - w porównaniu z tym, co ja (my) przeżywamy. Były radosne i skupione. Wraz z Wielkim Postem rozpoczęły 9-dniowe rekolekcje. Sama obecność w takim miejscu czyni człowieka bardziej pokornym w stosunku do „osiągnięć" na modlitwie i pracy apostolskiej. Trwanie Sióstr i Braci ze zgromadzeń kontemplacyjnych w Obecności Jezusa i modlitwa za wszystkich ludzi nie zwalnia nas od modlitwy, ale bardziej mobilizuje, aby więcej słyszeć niż mówić i mieć Jego moc.

Opuścić swoją górę pozornego bezpieczeństwa z narkotykami wrażeń i odkryć oraz wejść na Tabor. Nie zabraknie podczas tej drogi ani radości ani trwogi, ale i głosu Ojca. Obyśmy jak najczęściej schodząc z góry przemienienia mogli powiedzieć-zachęcaj±c siebie i innych tak, jak św. Paweł Tymoteusza: WeĽmy udział w trudach i przeciwnościach

Andrzej Prugar OFMConv.

Otwierany 354 razy Źródło: katolik.pl Autor: Andrzej Prugar OFMConv.
Ocena   
  Zarejestruj / zaloguj się, aby oceniać
Komentarze   
Do tej pory nikt nie komentował
Twój komentarz   


Logowanie
Login
Hasło
Zakładanie konta
Wyróżnione teksty
Galeria naszego kościoła