O potrójnej pobożności
Doczekaliśmy końca Wielkiego Postu. Zanim jednak całkowicie wejdziemy w Paschę, mamy przed sobą trzy najświętsze dni, przez które trzeba przejść jak przez bramę, by spotkać Pasterza i znaleźć pokarm dający życie w obfitości (por. J 10,9-10). Jak przeżyć dni, o których może rok temu myśleliśmy, że będą „normalnymi świętami", a tymczasem znów przebiegają w cieniu pandemii? Jak połączyć w sobie tęsknotę za liturgią na żywo i głęboką wiarę w to, że Bóg działa wszędzie z tą samą mocą i miłością? Jak wejść w „te same" tajemnice, gdy jesteśmy inni (przecież tyle w nas i wokół nas wydarzyło się od poprzedniej wiosny)?

Odpowiedź na te pytania podsuwa nam prorok Zachariasz, który żył w czasie powrotu Izraelitów z niewoli babilońskiej i widział na własne oczy, jak powoli odbudowuje się zrujnowana Jerozolima. Jego prorockie serce patrzyło jednak w przyszłość i dostrzegało Mesjasza stwarzającego na nowo wszystkich ludzi, o czym pisze w słowach:

Na do Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję Ducha pobożności. Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym. (Za 12,10)

Na święte Triduum potrzebujemy więc daru pobożności, przez który Duch Święty nauczy nas trzech sposobów trwania przy Bogu. I choć pobożność kojarzy się często z mnożeniem postów i modlitw, to według tego, co pokazuje Słowo Boże, jest czymś bardziej wewnętrznym, co nie zakłóca biegu codzienności i realizacji naszego najważniejszego zadania - miłości wobec innych ludzi. Owo pobożne patrzenie, bolenie i płakanie to towarzyszenie Jezusowi sercem i myślami przez drobne westchnienia i ciągłe przypominanie sobie, że On JEST.

Co w konkrecie znaczy „patrzeć"? W te dni jest tylko Jeden, na którego mamy nieustannie spoglądać - Jezus, pierworodny jedynak, przebity za nasze grzechy. Patrzeć na Chrystusa to czytać Słowo Boże, szczególnie ewangeliczne opisy męki i śmierci, a przez nie przyglądać się Jemu, zadając pytania: co czuł? Co myślał? Jak się zachował? Co znaczą słowa, które powiedział? Dlaczego milczał? Z kim się spotkał? Co było w Jego sercu? I wiele innych pytań, w których nie będziemy skupiać się na szukaniu pouczeń lub rozwiązań naszych problemów, ale całkowicie skoncentrujemy się na Nim.

Patrzeć na Chrystusa to czytać Słowo Boże, szczególnie ewangeliczne opisy męki i śmierci, a przez nie przyglądać się Jemu, zadając pytania: co czuł? Co myślał? Jak się zachował? Co znaczą słowa, które powiedział? Dlaczego milczał? Z kim się spotkał? Co było w Jego sercu?

A co znaczy „boleć" i „płakać"? Czy chodzi o zostanie etatową płaczką lub zmuszanie się do wzruszeń? Z etymologii tych słów wynika, że mówią one nie tylko o rozpaczy i wylewaniu łez, ale o doznawaniu bólu, cierpieniu oraz uderzaniu się w pierś na znak żałoby. Do uważnego patrzenia na Jezusa powinniśmy więc dołączyć jednoczenie się z Nim w bólu i cierpieniu, jednak nie tyle przez aktywne pocieszanie Go i wymyślanie coraz to nowych sposobów, by uniknął nieuniknionego, ile przez czułe i delikatne trwanie obok. Lament i uderzanie się w piersi na znak żałoby trzeba zamienić na skruchę, która jest wyznawaniem grzechów oraz przyjmowaniem miłosierdzia i przebaczenia od Tego, który do końca nas umiłował (por. J 13,1).

Do uważnego patrzenia na Jezusa powinniśmy więc dołączyć jednoczenie się z Nim w bólu i cierpieniu, jednak nie tyle przez aktywne pocieszanie Go i wymyślanie coraz to nowych sposobów, by uniknął nieuniknionego, ile przez czułe i delikatne trwanie obok.

Święte Triduum Paschalne to czas, gdy Bóg zaprasza nas do bliskości ze sobą przez Słowo, liturgię i codzienność. On nie chce byśmy byli widzami - nawet tymi najbardziej zaangażowanymi i potrafiącymi świetnie zinterpretować to, co oglądają - ale Jego przyjaciółmi, którym Jezus chce opowiedzieć o wszystkim, co usłyszał od swego Ojca (por. J 15,15). Weźmy Jego Słowo, czytajmy je niemalże w każdym miejscu i czasie, patrzmy na Niego i okazujmy Mu miłość przez czułe gesty wobec tych, których spotykamy.

Zuzanna Marek