15 listopada 2026r
Niedziela XXXIII tygodnia zwykłego
Rok A (Mt 25,14-30)

 Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: „Pewien człowiek, mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: "Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem". Rzekł mu pan: "Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana". Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: "Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem". Rzekł mu pan: "Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię; wejdź do radości twego pana". Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: "Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność". Odrzekł mu pan jego: "Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów".

Każdy z nas otrzymał od Boga jakąś pulę talentów, zdolności i możliwości, aby się rozwijać w swoim człowieczeństwie. Nie tylko dla siebie samego, dla własnego sukcesu, zysku czy satysfakcji. W życiu chodzi ostatecznie o pomnażanie dobra, które służy innym i jest ku chwale Boga. Każdy Boży dar jest jednocześnie zadaniem. Łaska wymaga współpracy, zaangażowania. O tym mówi przypowieść o talentach.

 Praca nie jest karą za grzechy, ale powołaniem. Kiedy Pan Bóg stworzył człowieka i umieścił go w rajskim ogrodzie, kazał mu go uprawiać. Wezwał, aby czynił sobie ziemię poddaną. Człowiek przez swoją pracę uczestniczy w dziele Stwórcy. Podobieństwo człowieka do Boga wyraża się między innymi w twórczości. Jan Paweł II, ucząc o godności ludzkiej pracy, połączył najważniejszą „pracę" Jezusa, czyli dokonanie dzieła zbawienia, z ludzkim wysiłkiem. 

„W pracy ludzkiej chrześcijanin odnajduje cząstkę Chrystusowego Krzyża i przyjmuje ją w tym samym duchu odkupienia, w którym Chrystus przyjął za nas swój Krzyż. W tejże samej pracy dzięki światłu, jakie przenika w nas z Chrystusowego Zmartwychwstania, znajdujemy zawsze przebłysk nowego życia". Można więc powiedzieć, że ludzka praca ma wymiar paschalny. Jest udziałem w krzyżu i zmartwychwstaniu. Przyznajmy, że to niezwykła perspektywa.