22 lipca 2026r

Środa XVI tygodnia zwykłego

Święto św. Marii Magdaleny

Rok (J 20, 1. 11-18)

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień od niego odsunięty. Maria stała przed grobem płacząc. A kiedy tak płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa: jednego w miejscu głowy, a drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: "Niewiasto, czemu płaczesz?". Odpowiedziała im: "Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono". Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. Rzekł do niej Jezus: "Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?". Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: "Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę". Jezus rzekł do niej: "Mario!". A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: "Rabbuni", to znaczy: "Nauczycielu". Rzekł do niej Jezus: "Nie zatrzymuj Mnie; jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: „Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego". Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: "Widziałam Pana i to mi powiedział".

Fascynujące, a zarazem zadziwiające są opisane w Ewangeliach spotkania uczniów ze Zmartwychwstałym. Jezus pozostaje ten sam, a jednak ukazuje się w przemienionym, uwielbionym ciele. Przekracza prawa natury, przychodzi mimo zamkniętych drzwi, a uczniowie nie rozpoznają Go od razu. Odkrywają Jego obecność dzięki słowom, gestom i znakom, które znają z wcześniejszych spotkań.

Ciąg dalszy - Echo Ewangelii

.

Jeżeli więc kto pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. 

To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.

.

 (2Kor 5,17)