Dalej przedstawiam Drogę Neokatechumenalną jako propozycję formacyjną a w szczególności konkretną i już wypracowaną formą inicjacji chrześcijańskiej. Mówiąc, że chodzi o formę wypracowaną mam na myśli z jednej strony bogatą tradycję starożytnego Kościoła a także to wszystko, co jest związane z adaptacją tego doświadczenia katechumenalnego do dzisiejszych warunków jako katechumenatu pochrzcielnego

W tym wpisie chcę przybliżyć aspekt formacji biblijnej. Naturalnie nie chodzi o wiedzę biblijną czy - jak to się mówi - znajomość kultury biblijnej, lecz o kształtowanie relacji do Słowa Bożego, czyli inaczej mówiąc o inicjację w słuchanie tegoż Słowa. Moim doświadczeniem jest - i pozostanie - wielka harmonia czy bliskość studiów biblijnych, jakie robiłem w latach siedemdziesiątych na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie z tym, co przeżywałem słuchając Słowa Bożego we wspólnocie. Dostrzegałem wówczas coraz bardziej spójność obydwu sposobów podejścia do Słowa, mianowicie naukowego i duchowego właśnie dzięki temu sposobowi, w jaki było mi to Słowo podawane we wspólnocie. Trochę chcę się tym tutaj podzielić.

1. Odniesienie Słowa do osoby - do mnie

Pierwszym aspektem, który stał się obecny - chociaż nie od razu w pełni odkryty - to fakt odniesienie Słowa Bożego do mojego życia. Jest to uderzające odkrycie jakiego się dokonuje podczas katechez zwiastowania, które wprowadzają w Drogę (jest to kilkanaście katechez). Dokonuje się to szczególnie w katechezach kerygmatu, gdy uświadamia sobie człowiek, konkretnie ja słuchający, że np. historia grzechu Adama i Ewy to moja historia. Ze to ja jestem tym biblijnym Adamem. Wszystko, co słowo mówi więc o Adamie, mówi dzisiaj o mnie. To Słowo mnie ogarnia, odkrywa, wyjaśnia mi zachodzące we mnie procesy i motywacje działań. To słowo mnie oskarża a jednocześnie pociesza i daje propozycję życia.

Podobnie ma się kolejno z dalszymi postaciami i figurami biblijnymi oraz z wydarzeniami. Po prostu to Słowo staje się swoistą mapą biograficzną. Z czasem dostrzega się, że wszystkie sposoby myślenia i działania są zarysowane. Gdy się odkrywa tę mapę życia i wydarzeń, można w sposób coraz to bardziej świadomy i wolny podejmować decyzje i kierować kroki w dziedzinie działania. Oczywiście nie chroni to automatycznie człowieka przed błędem i grzechem, ale pozwala coraz to lepiej i konkretniej rozumieć na czym grzech polega i dlaczego ten grzech we mnie zachodzi. Otwierają się też coraz bardziej konkretnie możliwości i perspektywy przeżywania nawrócenia. Grzech bowiem nie jest widziany i przeżywany jako jakieś tabu, lecz jako odejście od tego planu życia, jaki dzięki Słowu zarysowuje się w świadomości słuchającego tegoż Słowa. Jest to wielkie odkrycie, gdy się wie, dlaczego się grzeszy i jak można się nawracać, by nie pozostawać w mocy czy niewoli grzeszenia. Naturalnie zanim to się staje tak bliskie i oczywiste, upłynie sporo czasu. Zaczyna się to jednak już przy pierwszych katechezach i trwa to przez cały czas życia.

2. Czytanie we wspólnocie - w małej wspólnocie

Drugim aspektem, który uważam za bardzo istotny, to uczenie się odkrywania Słowa, które mówi do każdego z nas indywidualnie a jednocześnie mówi do nas jako powstającej i tworzącej się coraz to bardziej konkretnie wspólnoty. Jest to pewien proces. Dokonuje się podczas domowych spotkań, podczas których kilkuosobowe grupy, ze zmiennym składem przygotowują liturgię Eucharystii bądź celebrację Słowa, by potem pomagać reszcie wspólnoty w przeżywaniu liturgii przez odpowiednie wprowadzenia itp. W pierwszej fazie Drogi głównie na tym bowiem polega spotkanie ze Słowem. Jest to pozornie niewiele i dokonuje się to przy pomocy prostych środków, jakimi są Pismo św. księgi liturgiczne, i słownik teologiczny. Stopniowo jednak każdy z uczestników zaczyna postrzegać zarówno te spotkania domowe jak i liturgie dla całej wspólnoty jako chleb powszedni, bez którego trudno żyć.

Momentem specyficznym tych spotkań jest odkrywanie i przeżywanie tego, że spotykamy się nie z żadnego innego powodu i racji, lecz po to, by słuchać Słowa, by je studiować i zgłębiać, jako moc odnoszącą się do życia każdego z nas i przy tym odkrywamy przedziwną bliskość, jedność i komunię. Ta jedność nie jest narzucona przez jakikolwiek zewnętrzny interes - chociaż na początku czasem i takie racje mogą się znaleźć. Ta komunia tworzy się dzięki temu, że każdy odkrywa przed sobą i przed braćmi coraz to więcej prawdy o sobie i wchodzi w coraz to większą znajomość drugiego odkrywając przy tym, jak bardzo sobie jesteśmy podobni - niezależnie od tego jakie mamy wykształcenie, jakie przygotowanie zawodowe czy kulturalne, jaka jest nasza pozycja społeczna. Także odkrywamy, jak bardzo wiele nosimy w sobie nierozwiązanych problemów i ran. Odkrywamy też stopniowo i coraz to bardziej konkretnie, jak wielki i wspaniały plan na życie ma Bóg wobec każdego z nas. To wszystko pozwala na przedziwną bliskość ducha i poczucie komunii.

3. Odkrywanie etapów historii zbawienia

Trzecim aspektem biblijnym, na która dzisiaj pragnę zwrócić uwagę, to odkrywanie poszczególnych etapów historii zbawienia. W takie czytanie Pisma św. zostają wprowadzenie uczestnicy Drogi dopiero po kilku latach. Studiowanie poszczególnych etapów historii zbawienia daje nowe i można powiedzieć perspektywiczne spojrzenie na życie, jako spełnianie się pewnych koniecznych w życiu człowieka kolejnych doświadczeń. Nasze życie bowiem to nie kręcenie się w kółko, lecz pewna określona logika i proces. Wychodzimy, przechodzimy i dochodzimy. Chodzi o odkrywanie sensu tych etapów, składających się na nasze życie i stanowiących o odkrywaniu jego sensu i bogactwa.

Takimi etapami, które stanowią okazję do takiego historiozbawczego słuchania Słowa to przede wszystkim okres Patriarchów z obietnicami, jakie otrzymywali. Następnie czas doświadczenia niewoli egipskiej i wydarzenia Wyjścia z Egiptu i wędrówki przez pustynię, by człowiek mógł odkrywać prawdę o sobie. Dalej wydarzenia związane ze zdobyciem Ziemi Obiecanej i pobytem w niej w czasie Sędziów czy później Monarchii i wreszcie wygnania Babilońskiego, w którym szczególnie objawia się rola proroków wzywających do nawrócenia i ukazujących sens doświadczeń bolesnych i negatywnych, jakie mają miejsce w życiu człowieka, by uchwycił się wierności Boga i Jego sprawiedliwości, które prowadzą do odnowy. Tu jawią się ukonkretnienia zapowiedzi nowości ewangelijnej i Nowego Przymierza.

Dzięki takiemu podejściu do Sowa i takiemu Jego słuchaniu dostrzega się coraz to wyraźniej, że Bóg objawiony i przedstawiony w Biblii nie jest Bogiem statycznym, lecz jest Bogiem działającym, Bogiem historii i to nie w znaczeniu historii jako przeszłości, ale historii, jako stale trwającego i dokonującego się zbawienia. Historia biblijna, przedstawiona w Piśmie św., jest swoistą matrycą czy paradygmatem życia każdego człowieka i społeczności ludzkiej. Ta historia jest stale żywa. W życiu konkretnego człowieka i wspólnot przeżywa się stale coś z tej świętej historii zbawienia. Przeżywa się to niejako w tym biblijnym historiozbawczym porządku.

Jest czymś cudownym odkrywać siebie jako prowadzonego przez etapy życia Abrahama i pozostałych patriarchów. Podobnie przeżywać takie etapy jak doświadczenie niewoli egipskiej i wyjścia z niej, by mieć udział w dobrach ziemi obiecanej. Dobrze jest poznać powołanie i misję proroków oraz ich cierpienia i ufność w to, że Słowo Pana się spełni. Bogactwem okazuje się doświadczenie Sędziów czy Hioba itp. To wszystko pozwala odkrywać i przeżywać Słowo jako słowo i moc na każdy sytuację życia. Piękne jest przy tym to, że dostrzega się wokół siebie siostry i braci, którzy przeżywają to samo, mają takie samo doświadczenie. Spodobało się bowiem Bogu zbawiać ludzi nie pojedynczo, lecz uczynić lud, lud słuchający, lud zebrany i stale zbierany z rozproszonych, lud który staje się coraz bardziej Jego własnością i znakiem Jego działania w świecie.

Na dzisiaj tyle.

Pozdrawiam!

Bp ZbK

Ocena      Zarejestruj / zaloguj się, aby oceniać